Poging om een atonale sfeer te brengen in een gedicht, waar ook de pamflet wijze in verwerkt is.
La Tourette,
Een gedicht is geen symfonie,
Het kan wel,
Maar al die noten,
Al die partijen,
Koper, hout, violen, 1st en 2de,
Als inspiratie voor een symfonie!?
Het kan wel,
Wederom die noten,
Je raakt er niet vanaf,
Dichten is lekker makkelijk,
symfonische gedichten,
ik blijf er bij,
al die noten,
gedicht van extase met noten,
pierrot lunaire met Turks zwaard,
wederom noten,
soms hard om te kraken,
een lange sliert van Girauds z'n guirlandes,
komen als witte zielen uit de hemel neder,
diabolo in musica,
het is daar schoon op de berg,
Sigmund zal blij zijn,
Hoera, wederom een Anna-Lise-lotte,
ik kwijn toch weg, van al die zotte,
noten,
zoveel,
dat ze overlopen,
die goten,
wederom zijn ze er,
die vieze kwarten,
afstanden die de duivel roepen,
ik blijf erbij,
dichten is lekker makkelijk,
zonder met noten overgoten,
droog in de mond,
zuchten ze hun recht op antwoord,
een antwoord in akkoorden,
vies recht en krom als nooit te voren,
harder om te kraken,
ik krijg er geen hoogte van,
nog vormelijk en volkomen,
lijd ik aan het syndroom van la Tourette,
hic et nunc,
we gooien er wat late tijm bij,
en koken dan toch maar met noten,
verdomme m'n kloten,
lijden we allemaal niet?! Misschien?
la Tourette dik en gezet,
maar steeds noten en overlopende goten,
waartegen het Romeinse rijk niet was gewassen,
waarom die moeten?!
die maken het,
met die klanken die eerst op papier staan,
daarna weerklinken,
door het ijle en later uitsterven als een onafgewerkt gedicht,
nog steeds met noten,
alleszins de klanken die echoën in de kathedraal,
waar de maan op schijnt en lambrisering maakt op een kale muur,
de noten zijn er zonder de symfonie,
want zij echoën klanken,
rank als een riet,
deinen ze mee,
gedwee,
je weet wel naar zee,
onuitputtelijk vragen ze naar meer,
meer meer,
maar geen minder minder,
dat is enkel maar hinder,
langer dan 70tig regels,
kan het echt niet worden,
dat kan je enkel met noten,
of denk je ook met een boek?!,
wederom die zotte noten,
het gaat niet lukken met die symphonen,
het kan eenvoudiger,
mooier,
single onderwerpig,
dat is een gedicht zonder noten,
maar voor mij ook zonder kloten,
het gedicht dat geen gedicht is,
breekt langs alle kanten,
zoveel als kwartige noten,
ik wil geen kwadrijnen of tourettetijnen,
ongebreideld en ongefilterd,
onderbewust en eerlijk,
vrij associërend,
over Oedipus en elektronen,
daar heb je de lus,
die algoritmische klus,
random ga je breaken,
goto langs elektrische draden,
nullen en enen,
we nemen de benen,
ik kan niet meer,
ze moeten er komen die tonen,
we passeren bijna de honderd,
nog 2 regels,
dit is regel 1,
dit is de regel na regel 1,
en toch is dit 100.
STOP!
Reactie plaatsen
Reacties